Po rosyjskim ataku dronami spłonęła zabytkowa siedziba rodu Mikłaszewskich na Zaporożu

W Bilenkiem w obwodzie zaporoskim spłonęła zabytkowa siedziba rodu Mikłaszewskich. Według ukraińskiego nadawcy publicznego Suspilne budynek został zaatakowany rosyjskimi dronami, a po uderzeniu wybuchł pożar, który zniszczył historyczną rezydencję.

To nie jest tylko historia jednej starej budowli. Siedziba Mikłaszewskich była związana z dziejami ukraińskiego rodu kozacko-starszyńskiego i należała do nielicznych tak dobrze zachowanych obiektów tego typu w regionie zaporoskim. Jej zniszczenie wpisuje się w dłuższą serię rosyjskich ataków na miejsca ważne dla ukraińskiej kultury, pamięci i tożsamości.

Jak podało Suspilne Zaporoże, do ataku doszło 22 czerwca. Mieszkańcy mówili o trzech dronach, które miały zostać skierowane w stronę zabytkowego obiektu. Pożar objął dach i wnętrza budynku.

Rezydencja była już wcześniej uszkadzana podczas rosyjskich ataków. Według dostępnych informacji obiekt ucierpiał między innymi w styczniu 2025 roku, pod koniec lipca 2025 roku oraz 27 lutego 2026 roku. Ostatni atak doprowadził do najpoważniejszych zniszczeń.

Nie tylko budynek, lecz część pamięci

Siedziba Mikłaszewskich powstała w XIX wieku. Była związana z historią rodu związanego z ukraińską starszyzną kozacką. Przez lata pełniła różne funkcje, między innymi edukacyjne i użytkowe. Przed pełnoskalową wojną była rozpoznawalnym obiektem historycznym w regionie.

Ukraińskie organizacje zajmujące się ochroną dziedzictwa zwracają uwagę, że w takich przypadkach straty nie da się mierzyć wyłącznie wartością murów. Zniszczone zostają dokumenty lokalnej historii, miejsca pamięci rodzinnej i regionalnej, punkty odniesienia dla kolejnych pokoleń.

W przypadku Bilenkiego szczególnie istotna jest powtarzalność ataków. Jeżeli ten sam obiekt był wcześniej uszkadzany, a następnie ponownie uderzony z użyciem kilku dronów, taki ciąg zdarzeń wzmacnia ocenę, że nie chodzi o pojedynczy przypadek zniszczeń wojennych. Można więc pisać, że mamy do czynienia z kolejnym przykładem systematycznego niszczenia ukraińskiego dziedzictwa przez Rosję.

Książki, świątynie, zabytki

Podobne obrazy pojawiały się już wcześniej. Po rosyjskim uderzeniu w charkowską drukarnię Factor Druk świat zobaczył spalone książki i zniszczoną infrastrukturę wydawniczą. Rosyjskie ataki dotykały także muzeów, teatrów, szkół artystycznych, bibliotek i świątyń.

W czerwcu 2026 roku informowaliśmy również o pożarze na terenie Ławry Kijowsko-Peczerskiej po rosyjskim ataku na Kijów. To jedno z najważniejszych miejsc duchowej i kulturowej historii Ukrainy. Materiał na ten temat można przeczytać tutaj: po rosyjskim ataku na Kijów wybuchł pożar na terenie Ławry Kijowsko-Peczerskiej.

Te wydarzenia łączy jeden mechanizm: wojna uderza nie tylko w infrastrukturę wojskową czy cywilną, ale także w miejsca, które przechowują język, religię, książki, lokalne historie i symbole. Dla Ukraińców mieszkających w Polsce, także w Lublinie, to część tej samej opowieści o utracie domów, miast i śladów własnej historii.

Dlaczego ta historia ma znaczenie w Polsce

Lublin jest jednym z miast, w których mieszka duża społeczność ukraińska. Dla wielu osób informacje o zniszczonych zabytkach w Ukrainie nie są odległą wiadomością z zagranicy, lecz częścią osobistej pamięci, rodzinnych historii i codziennego doświadczenia wojny.

Ochrona dziedzictwa kulturowego nie kończy się na granicach państw. Kiedy giną zabytki, archiwa, książki i świątynie, znika część europejskiej pamięci. Dlatego dokumentowanie takich strat ma znaczenie nie tylko dla historyków, lecz także dla społeczności, które próbują zachować ciągłość własnej kultury mimo wojny.

Siedziba Mikłaszewskich stała się kolejnym symbolem strat, jakie rosyjska agresja powoduje w ukraińskim dziedzictwie.